Door Robin Hazeleger

De familie Mulder woont op een idyllische boerderij in één van de vele bochten van de Wesselseweg. Het komt niet als een verassing dat de Mulders kalveren houden. Bij binnenkomst in het huis wordt meteen duidelijk wat de grote passie van Jeannette is. De gehele deel is zwart-wit gekleurd door de vele koeienornamenten die de ruimte rijk is. Kastjes puilen uit met koeienknuffels, er zijn postzegels met koeienplaatjes uit Cuba en in vitrines staan porseleinen kannetjes met afbeeldingen van de dieren.

,,Laatste hebben we voor het eerst geteld hoeveel spullen we eigenlijk hebben", lacht Jeannette. ,,Ik dacht dat het ongeveer tweehonderd zouden zijn. We kwamen uiteindelijk op ruim achthonderd uit. Dat is iets meer dan we dachten."

Onder het genot van een kop koffie legt Jeannette uit hoe haar interesse voor de bonte herkauwers is begonnen. ,,Zo'n twintig jaar geleden ben ik begonnen met verzamelen. Dat was in dezelfde periode dat wij hier kwamen wonen. Van oorsprong kom ik uit Barneveld. Hoe ik nu juist bij koeien terecht kwam, weet ik niet goed meer. Ik weet nog wel dat ik vroeger, zo'n 25 jaar geleden, elke dag voorbij de winkel van Blankenspoor in Barneveld fietste en daar allemaal kleine koetjes in de etalage zag staan. Dat zag er zo leuk uit", vertelt ze glunderend. ,,Toch begon mijn verzameling met servies. Op de Oud Veluwse Markt heb ik daarna nog wat koetjes gekocht. Uiteindelijk groeide het uit tot de collectie die ik nu heb."

Op de achtergrond is kleinzoon Nick (3) druk in de weer met zijn eigen passie, speelgoedtrekkers. Jeannette laat zich niet afleiden en vervolgt ondertussen haar verhaal. Ze legt uit waarom een deel van haar verzameling onlangs aan de waslijn hing. ,,Elk jaar rond deze tijd was ik alle stoffen en pluche spullen uit en hang ik ze buiten om te luchten. Het liefst heb ik dat het dan ook nog een beetje vriest, maar dat zat er deze winter niet in. Ik stof de spullen elke week af en houd ze schoon, maar één keer per jaar pak ik het groot aan. Dat is leuk om te doen. Rond die tijd krijg ik ook veel positieve reacties uit de omgeving. Ook mensen die op bezoek komen staan altijd even te kijken."

,,Bijvoorbeeld vrachtwagenchauffeurs die hier kalveren komen brengen", zegt echtgenoot Wim. ,,Die collectie is natuurlijk bijzonder om te zien. Sommigen hebben zelf ook het één en ander verzamelt in hun cabine of ze nemen zelfs iets voor haar mee." ,,Dat is natuurlijk het allermooist", reageert Jeannette. ,,Als je spullen voor je verzameling cadeau krijgt van mensen, bij verjaardagen en Moederdag bijvoorbeeld. Ik koop zelf eigenlijk nooit meer wat, of het moet iets heel bijzonders zijn. Het aanbod is ook zo groot, als je kijkt op Marktplaats zie je zoveel moois. Een verzameling als deze is nooit helemaal compleet. Wanneer je dan alles zelf koopt, is het einde zoek. Ik koester dan liever cadeaus die anderen aan mij geven. Daar zitten hele bijzondere dingen tussen."

Jeannette loopt de deel op en wijst naar een stel peper en zoutvaatjes in de vorm van een koe rijdend in een auto. ,,Die heb ik gekregen van een veearts. Hij is hem speciaal komen brengen. Het is zo mooi dat de mensen aan je denken. Als onze kinderen naar het buitenland gaan nemen ze vaak wat mee."

Ze wijst naar een klok in de vorm van een koeienhoofd. ,,Die heeft mijn dochter meegenomen uit Frankrijk. In de tuin hadden we ook een grote koe van kunststof uit Tsjechië. Die kwam van mijn zoon, na de laatste storm is die koe helaas aan renovatie toe."

Veruit de meeste spullen in de deel van de familie Mulder hebben duidelijk met koeien te maken. Toch zijn er ook ouderwetse ornamenten. Opvallend is een kist die in de hoek naast de deuropening staat. ,,In die kist zitten melkmonsterflesjes met de bijgehouden notitieboekjes. Die zijn van mijn grootvader geweest. Sommige aantekeningen dateren terug tot in 1938."

,,Hoewel de bladzijden vergeeld en oud zijn, kun je er wel informatie uithalen", licht Wim toe. ,,Zo heeft elke koe nog een eigen naam en kun je lezen hoeveel vet er in de melk zit."

In een andere hoek in de ruimte valt een ouderwetse melkzeef op met daarnaast wat antieke zitjes. ,,Die waren voor het melken in het land", zegt Wim. ,,Aan zo'n krukje zit een riem waardoor je hem om je middel kunt binden. Onder het zitvlak zit één poot met een veer of met een schijf. Hierdoor kon je overal gaan zitten om te melken zonder dat je een kruk moest meesjouwen."

,,Die is me ook dierbaar", vertelt Jeannette terwijl ze naar een spiegel wijst met een donkerbruine lijst. Op de spiegel is de afbeelding van het welbekende rund te zien. ,,Die koeiensticker hebben we zelf aangebracht. De spiegel zelf is nog door mijn vader gemaakt."

Jeannette werpt nog een blik door haar bonte verzameling. ,,Dat ding is ook leuk. Een koeienkop die gaat zingen als je op een knop drukt. Alleen zitten er nu geen batterijen in."

,,Ik vind het fijn om mijn verzameling hier op de deel te hebben", zegt Jeannette. ,,Ik wil niet zo'n verzameling hebben op een kamertje op zolder waar je eens per week komt. Maar ik wil het ook niet overal in huis hebben. Zo'n ruimte komt dan mooi uit." De aandacht valt op een tafel waar een koeienservies op is ingedekt. Het zou in een restaurant niet misstaan. ,,Ik probeer het huiselijk in te richten. Mijn verzameling moet levend zijn en niet stijf in een hoekje staan. Als mensen hier de deel op lopen, wil ik dat ze echt ergens binnenkomen. Zo is mijn verzameling eigenlijk een deel van het gezin."