Door Freek Wolff

De Barneveldse werkte ooit in een Lunterse supermarkt, maar vanaf 1987 kreeg ze rugklachten. Ze had een hernia, hield lang rust, waarna twee operaties volgden. ,,Die hebben geen nut gehad, want ik maak blijkbaar veel littekenweefsel aan en hield daardoor dezelfde klachten'', vertelt Wil. Intussen had ze wel een administratief diploma behaald.

In het UMC werd geprobeerd om blokkades te plaatsen voor pijnbestrijding, maar haar wervels waren vastgezet, zodat de naald er niet meer tussendoor kon. Eind 1993 kwam Wil in een revalidatiekliniek terecht en werd haar huis aangepast: douche, stoel, keuken, traplift, scootmobiel en trippelstoel. ,,Bij de gemeente Barneveld kreeg ik alles voor elkaar.''

Wil probeerde haar leven weer op te pakken, maar het noodlot sloeg toe. Bij een auto-ongeluk kreeg ze in 1995 een whiplash en in 1997 werd in haar pijnlijke enkelgewricht geconstateerd dat hier afgebrokkelde botfragmenten zaten en er was sprake van een tunnelsyndroom. Nadat haar enkel was schoongemaakt, ontstond er posttraumatische dystrofie, chronische pijn dus.

Intussen slikte Wil elke dag een berg aan pijnmedicatie, met als bijwerking migraine. ,,Totdat ik meer dood dan levend op bed lag. Toen besloot ik om helemaal te stoppen met medicijnen en moest ik leren leven met pijn, al is dat natuurlijk geen pretje.''

Nadat er kiezen waren getrokken, kreeg de Barneveldse een botontsteking. Ook in haar gezicht sloeg toen de dystrofie toe. ,,Als je het hebt, is de kans groot dat het doorslaat naar andere delen van je lichaam.''

Intussen was haar man Peter vanaf het jaar 2000 gestopt met vrachtwagens rijden in het buitenland, ook al werden de inkomsten zo minder. Wil zelf verrichtte ruim zes jaar thuis typewerk voor een bedrijf.

Nadat ze ook nog last van een beknelde zenuw in haar elleboog kreeg, belandde ze na een operatie in juli 2011 in de ziektewet. En...de angst dat ook hier dystrofie toe zou slaan, werd realiteit.

Via het UWV zocht Wil desondanks samen met CS Works Barneveld naar reïntegratie op de arbeidsmarkt. ,,We waren goed op weg, totdat ik in oktober 2012 met de slecht afgestelde rolstoel viel en plat op bed belandde met een hersenschudding en rug- en nekletsel.''

 

CS Works constateerde dat werk niet meer mogelijk was, maar in juni 2013 werd de aanvraag bij de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WIA) afgewezen, omdat de arts vond dat Wil nog best drie uur per dag zou kunnen werken. ,,Maar ik kon echt niet langer dan een half uur achter de computer vanwege rugpijn, duizelingen en tintelingen in het gezicht. Vaak kan ik m'n bril niet op hebben vanwege de pijn en te dikke wang. En zonder bril kan ik ook niet lezen...''

Bezwaar tegen de beslissing leverde niks op. En dat terwijl de fysiotherapeut vindt dat Wil absoluut niet meer kan werken. ,,Ook omdat de reumatoloog in 2000 fibromyalgie constateerde in mijn gewrichten. De noodzakelijke beweging is vanwege mijn andere klachten nauwelijks mogelijk. Dystrofie en fibro is een hele nare combinatie.''

Daarom werd er bij het UWV een WW-uitkering aangevraagd en dat lukte, met als resultaat een zelfde bedrag van 500 euro per maand. Personen in deze categorie worden echter verwacht weer aan de slag te gaan. Contact hierover loste dit probleem op.

In het najaar van 2013 ging het helemaal mis met de rug, mede vanwege de stress, waardoor Wil meestentijds op bed ligt. Bij het UWV kwam dit echter niet duidelijk door, waardoor de WW-uitkering onlangs werd stopgezet. ,,Een situatie om wanhopig van te worden.'' Ook een brief naar koning Alexander en het ministerie leverde niets op.

Opname in een revalidatiecentrum is niet mogelijk vanwege het conflict met het UWV, waar ze door veel verschillende medewerkers - naar eigen zeggen - van hot naar her gestuurd wordt. Een psycholoog voor mentale ondersteuning poeiert haar intussen af met 'maak je geen zorgen voor de dag van morgen'. Een vroegere, bij wie ze wel baat had, kan Wil niet (meer) betalen.

,,Hoe kan het mogelijk zijn dat ze zo blind zijn bij het UWV en mensen tot wanhoop drijven. Je voelt je een beetje door alles en iedereen verlaten, los van mijn lieve kinderen, vrienden en de kerk. Maar ik ben zo moe van het vechten tegen de pijn en voor het geld.''

 

Nadat Wil 21 jaar aan de Cannenburg woonde, is een aangepaste koopwoning aan de Schoutenstraat op de begane grond sinds december 2013 haar thuis. ,,De mooiste plek op aarde. Ik zou het niet meer trekken als we hier weg zouden moeten.''

Want Wil is bang dat ze in de bijstand komt en dat ze daardoor misschien de investering in het huis 'op moet eten' en op die manier noodgedwongen zou moeten verhuizen. ,,We hoeven echt geen luxe en ik wil niet zielig doen, maar de psycholoog zegt wel dat mij eerst recht gedaan moet worden, voordat er rust en herstel mogelijk is. Misschien is het vaak mijn fout geweest dat ik niets liet merken van mijn pijn en verdriet. Misschien had ik als een wrak in een stoel moeten gaan zitten...''

Azarja Gutters van het UWV zegt dat deze organisatie als taak heeft om te beoordelen of iemand recht heeft op een uitkering. ,,In het geval van mevrouw hebben artsen en arbeidsdeskundigen van UWV na zorgvuldig onderzoek geoordeeld dat mevrouw ondanks haar medische beperkingen in staat is om (deels) te werken. Op beslissingen over het recht op uitkering is bezwaar mogelijk. Hierbij kijken andere medewerkers van UWV onafhankelijk opnieuw naar de zaak. Ook bestaat de mogelijkheid om in beroep te gaan bij de rechter. Dit heeft mevrouw gedaan. De rechter heeft geoordeeld dat UWV tot een juiste beslissing is gekomen en heeft het beroep van mevrouw ongegrond verklaard'', aldus Gutter.

Een organisatie die zich belangeloos inzet voor schrijnende gevallen, zal nu de kar van Wil gaan trekken bij een hoger beroep met betrekking tot de afwijzing van een WIA.