Door Freek Wolff

Een gewone straat in Voorthuizen. Een gewoon huis. Wel met een behoorlijk diepe tuin aan de achterkant. Het gazon ligt er als een biljartlaken bij. Een groot hok met kippen en een trampoline voor zijn kleinkinderen. Het is behoorlijk warm vandaag. De parasol biedt schaduw tegen de felle zon. ,,Wat wil je drinken?'', vraagt hij. Iets fris.

Dirk groeide als kind op in Huizen. Zijn vader was boswachter en vanaf zijn vierde mocht hij mee het bos in, samen met drie broers en twee zussen. ,,Het was een hecht gezin, we hadden veel plezier. Dat is nog zo. We zijn heel open naar elkaar en hebben goede contacten.''

Heel Huizen was hervormd. ,,De kerk hoorde erbij. Iedereen ging en ook de school was van de kerk. Ik bezocht de hervormde jeugdvereniging en had ook vrienden uit deze hoek. Ik vond dat wel prettig ja.''

Op zijn zeventiende wist Dirk het: hij werd politieman. Na zijn opleiding werkte hij zes jaar in Amsterdam. ,,Ik ging van een zeer calvinistisch dorp naar een grote stad. Zowel in Huizen als in Amsterdam zijn ze daar heel 'zeggerig' Je roept meteen wat je denkt en dat heb ik nog steeds. Soms lijkt het bij onze familie in Huizen net oorlog, maar aan het eind van de dag is het weer gezellig. Ik heb daar ook weleens last van. Soms moet je de informatie tot je nemen en er een nachtje over slapen. Dan is het beter even pas op de plaats te maken, even te luisteren. Daar ben ik niet altijd even goed in. Dat heb ik ook weleens in de kerk gehad, toen ik twaalf jaar ouderling in de hervormde PKN-kerk Bethabara was. Maar mensen die me kennen, accepteren die karaktertrek wel.''

Dirks vrouw wilde immers niet in de stad wonen. ,,Toen keek ik naar vacatures en heb ik gekozen voor de gemeentepolitie Barneveld. We gingen in Voorthuizen wonen.''

 

Van die twaalf jaar was u negen jaar jeugdouderling. Vanwaar die passie?
,,Ik had opgroeiende kinderen: Klaas, Tineke, Dineke en Fred. Dat motiveerde om iets voor de jeugd te doen. Inmiddels hebben we ook zeven kleinkinderen. Helemaal geweldig. De laatste is net geboren.''

Leest u graag boeken over het geloof?
,,Jawel. Ik vind de boeken van ds. Poort boeiend. Hij was een oude legerpredikant. Hij schreef over een huisarts die buiten een medicijnkastje had met een plankje waaronder de tekst stond: 'Kijk ook eens naar boven'. De medicijnen legde hij namelijk hoog, om te voorkomen dat kinderen erbij konden. Poort trok die tekst door naar het hele leven. Dat heeft me enorm geraakt. Zo van: dat er boven een God is die van je houdt! En onder dat 'eens' zet ik ook een streep, omdat je ook je werk en een gezinsleven hebt. Je kunt niet de hele dag aan God denken, maar dat hoeft ook niet. Ik ben niet van de wetjes, al klinkt dat vermoedelijk vreemd uit de mond van een oud-politieagent. Maar ik bedoel de regeltjes die we zelf maken.''

Uw tuin ligt er netjes bij, naast het kippenhok. Is dat uw hobby?
,,Ik vind dat prachtig ja. Dat kan toch niet zomaar uit het niets ontstaan? Ik geniet van hele gewone dingen. Dat vind ik ook mooi in de Bijbel. Ik lees weleens artikelen waar ze een halve pagina vol schrijven over twee woordjes. Maar ik hoef niet alles te beredeneren. Als ik weet dat God van me houdt, is dat eigenlijk genoeg. Dat voel ik ook echt zo.''

Toch zijn er veel verschillende signaturen, waar elke kerk er net weer anders over denkt...
,,Maken we dan niet een karikatuur van God? Eén keer per jaar is een gezamenlijke kerkdienst in Voorthuizen waar wel 2500 mensen op af komen. Dat is heel bijzonder, maar dat zou toch normaal moeten zijn? Na een ramp kwamen eens 65 voorgangers bij elkaar, van donkerzwart tot lichtgroen. Ze lezen allemaal in de zelfde Bijbel, maar kruipen daarna weer in het eigen hok terug met hun dogma's. Ja, de hokjes vind ik wel erg. Zou God zelf hier niet heel hard om lachen of huilen? Daarom voel ik me wel thuis in een open gemeente, waar ruimte is voor geloofsbelevingen.''

Waarom gaat u elk jaar naar weeshuizen in de plaats Skwira in Oekraïne?
,,We hebben daar contact met een predikantengezin. Als je ziet wat God daar doet. Dan denk ik weleens dat het moeilijker is om te geloven dat er géén God is, zonder hier al te 'zwaar' over te doen. Want daar voel je dat God mensen leidt. Dan kun je 'dank U wel' zeggen, om daarna weer met de voeten op de aarde te komen. Kom op, aan het werk. Ik hoef geen predikant te worden.''

Wat gebeurt daar zoal?
,,We gaan elk jaar met tien jongeren vanuit Nederland helpen en organiseren daar een kinderkamp. Het is heel goed dat zij vanuit de chipscultuur ook armoede zien. Het aparte is als ik daar ben dat ik bijna niet meer terug naar huis wil. De dominee vraagt daar nooit om geld, maar we doen acties in de gemeente in Voorthuizen om geld in te zamelen. Dat wordt gebruikt voor medicijnen, primaire levensbehoeften of het dagopvangcentrum.''

Voelt u zich daar soms toch niet machteloos?
,,In 2012 was een moeder helemaal overstuur omdat de nieren van haar vierjarig zoontje vergroeid waren. Dat zou 8000 euro kosten en anders zou hij overlijden. Maar ze had het geld niet. Terug in Nederland vertelde ik dat aan de diaconie in de kerk. Toen is er zondagochtend voor gecollecteerd en dinsdag was er 7975 euro ingezameld, precies genoeg voor die operatie. Zoiets kun je zelf toch niet bedenken?''

Maar het blijft altijd een druppel op een gloeiende plaat, toch?
,,Daar wonen 150 kinderen. Een jochie vroeg of ik met hem mee wilde lopen. Dat deed ik. In de slaapzaal haalde hij onder zijn matras een heel klein plaatje vandaan met Donald Duck, wat hij me trots liet zien. Toen heb ik bij dat mannetje staan huilen...''

Hoe plaatst u dan de luxe thuis in het juiste perspectief?
(kijkt licht zorgelijk) ,,Daar kom je niet goed uit. Je woont zelf in een prachtig huis en hebt een mooie auto voor de deur. De kinderen daar zijn al enorm blij met een paar schoenen en dan denk ik soms: is dit nu wat God wil? Je helpt alleen met hetgeen je overhoudt. Dan denk ik weleens: je kunt wel naar boven kijken, maar Hij kijkt ook naar jou. En hoe kijkt Hij dan? En op het moment dat ik dit zeg, kan ik binnen een Belgisch biertje gaan halen en ga ik over tot de orde van de dag. Dat is een spanningsveld. Want in de Bijbel staat 'Verkoop alles wat je bezit en volg mij'.''

Het klinkt toch alsof u relatief onbezorgd door het leven gaat. Heeft u nooit tegenslag?
,,Jawel. Heel moeilijk was toen mijn dochter op haar zestiende in een inrichting belandde doordat ze psychotisch werd. Als je je dochter ziet afglijden, is dat verschrikkelijk. Dan kun je dat niet verklaren en weet je het even niet meer en loop je vast. Maar dan kijk ik naar boven en heb ik toch het gevoel dat er een God is die van me houdt. Dat haalt de kramp eruit en geeft je rust.''

En de waarom-vraag dan?
,,Ik heb me nooit de vraag gesteld waarom God zoiets toestaat. Ik zie het in elk geval niet als straf. Het gebeurt en ik geloof dat God hierin wil helpen.''

Hoe moeilijk was het politiewerk in grote steden?
,,Ik genoot van de contacten op straat, ook al maakte je soms de meest verschrikkelijke dingen mee bij ongevallen en misdrijven in de Bijlmer. Toch kun je in die ellende iets betekenen door praktisch te helpen en te sturen. Soms vond ik het weleens beschamend naar mezelf toe. Bij ruzies in een relatie vroeg ik dan aan de man: 'Neem je weleens een bloemetje mee voor je vrouw?' Terwijl ik dat zelf ook nooit deed.''

U heeft ook de jaren meegemaakt dat er in de wijk Veldhuizen in Ede grote problemen waren met allochtonen...
,,Ik heb toen zelfs Arabisch geleerd. Ik heb gemerkt dat het ontwapent als een politieman met iemand aan tafel een bak koffie drinkt en vraag hoe het met ze gaat. Dan komen de problemen eruit. Als wijkagent moet je bij de mensen thuis komen en ze respecteren om wie ze zijn. Maar als hun zoon de fout in ging, plukte ik die wel van de straat.''

Welke ethiek paste u toe als politieman?
,,Zeggen wat je denkt en vooral eerlijk zijn. Vanuit je grondhouding als christen. Soms stond ik samen te huilen, zeker bij hele verdrietige dingen. Ook dat mag als politieagent. Verder miste ik weleens een heldere lijn als het om mijn werk ging. Op veiligheidsgebied is er soms zwalkend beleid. Dingen die je niet kunt accepteren, moet je aanpakken, maar dat hoeft niet kei- en keihard. De taak van de politie is handhaven van de orde met daadkracht, maar ook hulp bieden aan degenen die dat nodig hebben. Dus aan de ene kant denk ik erg 'rechts', maar tegelijk ook heel sociaal. Samen naar een oplossing zoeken. Alleen opsluiten of alleen pamperen werkt niet. Die denkwijze heb ik ook meegenomen in mijn huidige baan''

Ik zie het tijdschrift Autoweek op tafel liggen. Is de auto uw heilige koe?
(lacht) ,,De auto is een hobby van me. Als ik een nieuwe koop, zegt mijn vrouw weleens: die je nu hebt, rijdt toch nog goed? Maar ik spaar hier elke maand voor, al is het niet mijn drijfveer om alles op alles te zetten voor een heel dure. Ik heb er gewoon plezier in en voel me gezegend, al klinkt dat misschien wat truttig. Maar geld interesseert me niet.''

U houdt van muziek?
,,Ja, vooral van orgelspel. Mijn zoon speelt basgitaar in de band Levi, ook mooi. Hij vertelde laatst op een podium hoe hij zijn geloof ervaarde. Ik kan dan wel jaloers op zijn openheid zijn.''

Wat was een beslissende keus in uw leven?
,,Dat ik 33 jaar geleden trouwde. We hebben het heel fijn samen. Ik vind het niks als mijn vrouw een dag weg is. Ik zeg de dingen heel snel en praat soms lastig over mijn gevoelens. Zij is precies andersom. Het geheim is dat je elkaar goed leert kennen en accepteert.''

Waar vindt u het geluk?
,,In kleine dingen. Met mijn kleinzoon een verhaaltje lezen. Dat is een prachtig kereltje. Het relativeert zo enorm veel.''