In de jaren negentig woonde ik nog steeds in Hardinxveld-Giessendam. Op een minder veilige plek, binnendijks. In 1995 steeg het water opnieuw. Het klotste tegen de dijk. Het was wel spannend, maar we bleven er kalm onder. Gekscherend zeiden we tegen elkaar in ons flatje driehoog: ‘Het moet wel gek gaan willen wij natte voeten krijgen.’