Frida Noordzij

Het zijn de krenten uit de pap: als de redactie belt met de vraag of ik mee wil varen in een luchtballon, voor een paar mooie foto's van het terrein van de Ballonfiësta. Op die momenten maak ik direct mijn agenda leeg (die yogales kan wel even wachten) en dan begint de voorpret. Een paar jaar geleden had ik ook de eer om mee te gaan in de ballon. Een geweldig mooie ervaring.

[VIP-TERRAS] Voordat je opstijgt met een luchtballon, nuttig je traditiegetrouw eerst een hapje en een drankje op het VIP-terras. Voor ik goed en wel geïnstalleerd ben met mijn eerste drankje, wordt mijn ballonvluchtnummer omgeroepen. Nummer 19, de ballon van Lammert Wilbrink. Net op dat moment sta ik nieuwsgierig te praten met een groepje gasten van buiten Barneveld, die elkaar zojuist hebben ontmoet: ze delen dezelfde ballon. Mirella en Richard uit Kilder (u kunt zich voorstellen hoe ver dat van Barneveld moet zijn) en Jan en Liesbeth uit Barendrecht. Voor alle vier is het de eerste keer Ballonfiësta.

,,Helemaal top'', bestempelt Jan het evenement. ,,Ik had een evenement als dit nooit gezocht achter het plaatsje van de kippen, Barneveld.'' De vier hebben het duidelijk goed naar hun zin en houden de eerste opstijgende ballon in de gaten: de zojuist gedoopte 'De Strik'.

Terwijl ik nog in gesprek ben met het viertal, wordt mijn ballonvaartnummer omgeroepen. Er is geen tijd meer om even naar het toilet te gaan. Mijn ballon is de tweede die opstijgt vanavond. Ik moet opschieten. Wie al eens eerder is meegevaren, weet hoe het werkt. Je verzamelt bij een medewerker die het vluchtnummer in de lucht houdt. Samen loop je naar de ballon, die klaarligt op het terrein. Een flinke ventilator begint te draaien, en met behulp van de branders wordt de ballon langzaam maar zeker met warme lucht gevuld.

Als de ballon en de mand rechtop staan, klim je erin. En dan gaat het snel. Voor je het weet, en zonder dat je het voelt, tilt de ballon de mand van de grond en voert de groep weg naar het luchtruim. Net als de vorige keer vergeet ik bijna een foto te maken voor de krant. Ik kijk mijn ogen uit, en zie het publiek dat in de verte verdwijnt. Het terrein met de kleurrijke ballonnen is indrukwekkend om te zien (de luchtfoto die ik maakte stond op de voorpagina van de donderdagkrant).

[REISGENOTEN] Familie kies je niet uit. Dat geldt ook voor je reisgenoten ín de mand. Maar ik heb het geluk met een enorm gezellige groep te varen: de stellen Gijs en Jannie, Fred en Netty, Jan en Henriëtte en piloot Edcar Vermeulen. Gijs vertelt dat hij vijftig jaar als automonteur bij Broekhuis werkt. Hij en zijn vrouw kregen deze ballonvaart cadeau. Het is de tweede keer dat het stel een ballonvaart meemaakt.

,,Wat ik het mooiste vind?'', vraagt Gijs. ,,De stilte, hoog in de lucht.'' Hoe hoger we gaan, hoe meer ik Gijs zie genieten. Ik maak nog een foto van het stel. Jannie: ,,Ik vond het best spannend om een ballonvaart te maken. Ik heb hoogtevrees, maar niet in de ballon.''

[SMOG] Dat is maar goed ook: we bereiken twee kilometer hoogte. Piloot Edcar wijst naar een donkere lijn voor ons. ,,Dat is de smog-laag.'' Daarboven schijnt de zon. Een prachtig maar ook confronterend uitzicht.

Fred en Netty zijn 'over de grens gekomen', grapt het stel. Ze wonen in Voorthuizen en zijn hier op uitnodiging van een relatie. Voor Netty is dit de eerste keer, maar Fred is al vaker mee geweest. Als hobby vliegt hij met een paramotor. ,,Je kunt gaan waar je wilt en bent niet afhankelijk van de wind'', vertelt hij. ,,Daar houd ik van.'' Het gaat ook wel eens mis, geeft hij toe. ,,Ik ben met mijn parachute wel eens in een boom beland…''

Henriëtte en Jan wilden op het terras eten bestellen, toen het ballonnummer werd omgeroepen. Met een lege maag leggen zij vanavond de vaart af. Maar met een prachtige zonsondergang geniet het jonge stel zichtbaar. Henriëtte: ,,Ik vond het wel even spannend, maar nu begin ik het echt leuk te vinden.''

[SCHRAP STAAN] Terwijl we na een uur varen allemaal schrap staan voor de landing, weet de ervaren piloot de mand bijzonder rustig aan land te brengen. Opgelucht kijken we elkaar aan. Maar er is werk aan de winkel: de ballon wordt op het land gelegd en moet worden opgerold. Wij mogen helpen, onder toeziend oog van de vriendelijke boer die het prima vindt dat we zijn land betreden. ,,Nou Gijs'', klinkt het. ,,Je hebt vijftig jaar moeten ploeteren voor dit cadeau en dan moet je nu ook nog eens ploeteren.''

Gijs kan er hartelijk om lachen. Hij heeft zo genoten van deze reis, vertelt hij. We sluiten af met een heerlijk glas champagne, terwijl we allen benoemd worden tot baron of barones van het stukje weiland in Putten waar we geland zijn. Tijd om terug te gaan naar de Koewei, waar de jaarlijkse nightglow die nooit verveelt (ook niet na 23 jaar) ons verwelkomt. Wat een avond!

Frida Noordzij
Foto: Frida Noordzij
Tijd om op te stijgen. De Koewei wordt steeds kleiner.