Jannes Bijlsma

Daalmeijer vindt het 'krom' dat hij zijn vrouw niet meer welkom is in het verzorgingstehuis, terwijl hij wel in direct contact komt met hulpverleners van wie hij niet weet met wie zij in contact staan. ,,Laat ik heel duidelijk zijn: ik ben heel blij met de hulpverlening. Maar dat mijn vrouw hier niet mag komen, terwijl ik hier soms wel zes of zeven hulpverleners aan mijn bed heb, dat slaat nergens op. De hulpverleners zullen zich ongetwijfeld aan alle richtlijnen houden, maar dat doet mijn vrouw ook. Dan is het vreemd dat zij een risico vormt en de hulpverleners niet."

De Voorthuizenaar is MS-patiënt en heeft ademhalingsproblemen. Officieel behoort hij niet tot de risicogroep voor corona. ,,Mijn longen zijn prima in orde. Alleen het automatisch ademhalen gaat niet meer. Daar moet ik bij nadenken, zeg maar. De 'schakelaar' in mijn hersenen geeft het moment waarop ik moet ademen niet aan, wat voor andere mensen heel normaal is."

[MASSAHYSTERIE] Voor een 59-jarige was de stap om zich bij Norschoten te laten opnemen heel groot, zo zegt hij. Zijn vrouw zocht hem elke dag op, tot het kabinet vorige week aankondigde dat bezoek in verzorgingstehuizen niet meer mogelijk was. De kans op besmetting was te groot. Daalmeijer was het hier direct niet mee eens. ,,Er is een soort massahysterie ontstaan rond dit virus, terwijl er aan de gewone griep in 2017 ook veel mensen zijn overleden. Toen was het niet dagelijks op het nieuws. De genomen maatregelen verwoesten de economie. Ik zeg: bescherm de ouderen, maar laat de jongeren de economie wel draaiende houden."

[KWIJNEN WEG] Toen het kabinet de maatregel afkondigde, wist Daalmeijer direct hoe laat het was. Hij vroeg een gesprek aan met een leidinggevende van Norschoten, maar er kwam geen reactie. ,,Ik heb meerdere keren om een gesprek gevraagd, maar het bleef steeds stil. Daarom heb ik besloten om in hongerstaking te gaan. Hopelijk komt er dan wel een reactie los." Hij zegt dit niet alleen voor zichzelf te doen, maar ook voor de oudere bewoners om hem heen. ,,Velen hebben geen idee wat er gebeurt. Die kwijnen langzaam weg. Er woont hier een meneer die telkens vraagt of zijn vrouw misschien dood is, omdat ze niet langskomt. Hij eet amper nog en doet niets meer. Het is werkelijk hartverscheurend. Voor die mensen wil ik opkomen."

[VERDRIETIG] Karin Breuker van de Raad van Bestuur van Norschoten zegt zich het verdriet van Daalmeijer goed te kunnen voorstellen. Er heeft inmiddels een gesprek plaatsgehad tussen hem en een manager. ,,Daarin gaf hij aan zich gehoord te voelen", zegt ze. ,,Het is voor iedereen een verdrietige periode. Dat persoonlijke contact met familie is voor iedereen gewoon heel belangrijk. Die blik in de ogen, die hand vasthouden, dat warme contact. Dat kan er nu helaas niet zijn. Wij kunnen niet anders."

[ONGELUKKIG] Breuker zegt de verhalen te herkennen dat bewoners ongelukkig worden van de huidige situatie. ,,Sommige mensen zijn vergeetachtig. Die hebben vlak daarvoor nog via videobellen contact gehad met een familielid, maar was zo gewend aan dat persoonlijke contact. Dat is ongelooflijk moeilijk te begrijpen. Dat grijpt ons allemaal aan."

[BEELDBELLEN] Norschoten probeert het leven in een zorginstelling zo aangenaam mogelijk te houden, zegt Breuker. ,,Zo helpen we bewoners met beeldbellen. En we houden speciale activiteiten, zoals een hondenshow. Vorige week hadden we hier een draaiorgel. Zo proberen we de bewoners een beetje af te leiden van het verdriet dat ze nu hebben."

Je las zojuist een premium artikel. Nog geen abonnee? Voor 15 euro lees je de komende 10 weken alles.