Ga ik eraan wennen? Absoluut niet. Ik heb de kracht van het knuffelen pas laat in mijn leven ontdekt, maar nu kan ik eigenlijk niet meer zonder. Ik ken alleenstaanden en weduwen die in deze tijd ten prooi vallen aan zogenoemde huidhonger: het bijna ontembare verlangen om (al is het maar even) door iemand vastgehouden te worden.

Deze week kreeg ik te maken met drie sterfgevallen. We wisten in alle gevallen dat de dood met rasse schreden naderde, maar we hoopten vurig dat deze mannen (twee) en vrouw stuk voor stuk het onverbiddelijke regime van de afstandsregels zouden overleven. Zodat we in groten getale om de rouwende familie heen konden gaan staan. Maar nee hoor; alle drie bliezen ze deze week hun laatste adem uit. Gelukkig wel allemaal in het bijzijn van hun geliefden (een flinke troost), maar de rest stond erbij en keek er (op gepaste afstand) naar.

E n. D a t. V o e l t. N e t. Z o. R a a r. A l s. D e. A f s t a n d. D i e. I k. I n. D e z e. Z i n. T u s s e n. D e. L e t t e r s. H e b. G e l a t e n .

Bezoek is er niet of nauwelijks bij, het condoleren is (zo goed als) geschrapt en erehagen zijn inmiddels ook verboden (zie het bericht op www.barneveldsekrant.nl). Een troost: de meeste uitvaarten kunnen we (lang leve de techniek) tegenwoordig volgen of terugkijken via internet. Dat is in ieder geval nog iets. Deze week was ik diep onder de indruk van het eerbetoon van de kinderen Brons aan vader Joop. Ondanks de afstand raakten die liefdevolle toespraken mijn hart. Joop zou apetrots zijn geweest op zijn vier kinderen.

Ik snap heus wel dat er geen woorden zijn om het verdriet en gemis van een geliefde minder pijnlijk te maken. Maar er zijn, in de fysieke zin van het woord, is juist in tijden van lijden en verdriet belangrijker dan ooit. De troostende kracht van nabijheid, die heb ik zelf ook meer dan eens mogen ervaren. Maar nee hoor, voor deze geliefden geen knuffels, geen arm om de schouder, geen innige omhelzing, maar een hopeloos gebaar op minimaal anderhalve meter afstand. Wat een armoe. Ik spaar ze (die knuffels) overigens wel allemaal op, zodat ik die op termijn in overvloed kan uitdelen. U bent alvast gewaarschuwd.

Crisistijd verbroedert en verbindt, dat zie ik heel nadrukkelijk om me heen. Maar ik verlang hartstochtelijk naar het moment dat we elkaar ook weer letterlijk vast kunnen houden.

[Erik Roest]