De ellende begon in het voorjaar van 2018. Joop voelde zich lusteloos, had weinig energie en verloor zelfs zijn eetlust. Best bijzonder voor iemand die altijd heel smakelijk kon vertellen over de lekkernijen die hij de avond daarvoor had verorberd. Vele doktersbezoeken en onderzoeken volgden, maar pas in februari 2019 werd maagkanker geconstateerd. Een zware periode van chemokuren, een operatie en nog meer kuren volgde, maar vlak voor zijn pensioen, oktober vorig jaar, werd Joop schoon verklaard en leek de toekomst hem toe te lachen. Op 31 oktober, zijn laatste werkdag bij de Koninklijke BDU, meldde hij zich beter.

[JOOP IN OUR HEARTS] Een dag later volgde een feestelijk afscheid in restaurant Het Schaap, waar we met z´n allen You 'll never walk alone zongen. We voerden één kleine doch zeer belangrijke wijziging door. In plaats van 'with hope in our hearts', zongen we 'with Joop in our hearts'. Enkele weken later bleek de kanker in alle hevigheid terug te zijn. Z´n laatste kunststukje als vormgever was zijn eigen rouwadvertentie, die hij samen met dochter Berdien ontwierp. Joop moest natuurlijk wel netjes in zijn eigen krant staan.

[MVA] Al bij al was onze MvA (Manus van Alles) bijna veertig jaar verbonden aan de Koninklijke BDU. Hij blufte zich naar binnen met de volgende uitspraak: 'De meesten zullen waarschijnlijk meer papieren hebben, maar ik heb meer in huis'. Geen van beide partijen kreeg spijt. Brons bleek als veelzijdig creatief talent Goud waard. Joop was bovendien iemand op wie je nooit tevergeefs een beroep deed; of het nu overdag, 's avonds of in het weekend was. Ook zette hij zich geheel belangeloos in voor anderen, of het nu de begrafenisvereniging, Oud Barneveld of de adoptievereniging was. Ondanks zijn creativiteit was Joop best gehecht aan structuur. Elke werkdag vertrok hij om exact 11.51 uur richting huis, om onder de kreet 'Mahlzeit' op weg te gaan naar een overheerlijke lunch. Joop was -zoals gezegd- gek op lekker eten, maar ook op lezen, reizen, friemelen en prutsen, op snelle en mooie auto´s, maar vooral op zijn gezin: op Gerry, zijn kinderen en kleinkinderen.

[JOPIE-TAAL] We gaan verder op de weg die we vorig jaar november als collega´s hebben ingezet. Met Joop in ons hart. En we houden hem in ere door de woorden en uitdrukkingen te blijven gebruiken waarmee hij de Nederlandse taal verrijkte. Als ik liefkozend over mijn buik aai, praat ik tegenwoordig liefkozend over mijn trommel. Als ik op vakantie ga met de caravan, dan 'poekel' ik ergens heen. En als we gedag zeggen, net zoals nu, dan roepen we voortaan tegen elkaar, in onvervalste Jopie-taal: Hakkepuhtjoo!''

[Erik Roest]