Toen de ontroostbare bruid weer een beetje bij zinnen was, hield ik haar het volgende voor. ,,Het is natuurlijk jammer dat je trouwdag nu niet doorgaat, maar dit is uitstel, geen afstel.''

,,U heeft het wel over de mooiste dag van mijn leven hè? Hier kijk ik al mijn hele leven naar uit. En wie weet hoe lang ik moet wachten?''

,,Nou'', reageerde ik vaderlijk. ,,Je bent nog maar 25 jaar. Als je dan al de mooiste dag van je leven hebt gehad, wat hebben al die duizenden dagen daarna dan nog voor zin? Dus beschouw het maar als een onverwachte meevaller dat jouw allermooiste dag nog even wordt uitgesteld.''

Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. Ik had een vrouw aan het zwijgen gekregen. Voor het eerst in mijn leven. Maar het bleek geen begripvolle stilte, maar de stilte voor de storm.

,,Hork!'', schreeuwde ze uit. ,,Ongevoelige ploert!'' Ze hapte naar adem. ,,Het enige goede nieuws is dat ik nu doorheb dat ik u in ieder geval NIET als trouwambtenaar wil. U bent volkomen ongeschikt voor de uitvoering van dit mooie ambt. Ik ga op zoek naar een ander. Tot ziens!'' Ze verbrak de verbinding, mij verbouwereerd achterlatend. Zo ziet u maar, het leven van een trouwambtenaar gaat niet over rozen.

Dit onprettige gesprek speelde zich af in de onwerkelijkste week die we als land ooit hebben meegemaakt. Onze burgemeester verwoordde het als volgt: ,,Ik kan me niet herinneren dat we als samenleving zo op de proef werden gesteld.''

Voor iedereen zijn het bizarre tijden. Voor ons als redactie ook. Sinds vorige week donderdag zijn we als groep keihard aan de slag om u op de hoogte te houden van alle plaatselijke corona-perikelen. Ik ben trots op het werk wat we met elkaar hebben kunnen verzetten. De drama´s tekenden we op, die onder anderen ondernemers en (bewoners van) verpleeghuizen troffen (en treffen), maar gelukkig konden we ook aandacht besteden aan alle mooie initiatieven die spontaan tot leven kwamen. Wij mochten als krant een platform zijn voor informatie, maar we speelden ondertussen ook de verbindende rol die past bij een lokale krant als de Barnevelder. Zo maakten we verbinding met de gemeente (onder meer in de vorm van een dagelijks gesprek met de burgemeester), met scholen (zie de fotowedstrijd in de krant van gisteren), met Welzijn Barneveld, met ondernemers en ga zo maar door. Ook op de Facebookpagina van de coronahulpgroep die we als krant hebben opgezet, barst het van de inspirerende initiatieven. Laten we vooral daarmee doorgaan.

[Erik Roest]