Wie de biggetjes wil hebben, kan zich melden, maar ik mag toch hopen dat ze de Kerst halen. Bij ons zullen ze in ieder geval niet op het menu staan. Mijn dochter is inmiddels doorgedrongen tot de fundamentalistische tak van het vegetarische segment. Ze is wel heel fanatiek, al zeg ik het zelf. Zo mag de hamvraag niet meer worden gesteld (moet de kaasvraag zijn) en wordt ook de uitdrukking ´het zal me worst wezen´ openlijk in twijfel getrokken. Heel vermoeiend. Het wordt ongetwijfeld erg gezellig als we samen aan de veganistische kerstdis mogen verschijnen. Ze neemt ook haar kerstverse vriendje mee. Benieuwd wat voor vlees we in de kuip hebben. Maar ook die uitdrukking zal ik maar niet hardop gebruiken.

Het wordt in deze tijden van gewapende vrede best een uitdaging om nog een gespreksonderwerp te vinden dat niet ontaardt in een verbale veldslag. Kerst wordt een avondje volgens goede Barneveldse traditie: ik zal uren op eieren lopen in een uiterste poging om het gezellig te houden. Het enige onderwerp wat ik veilig kan aansnijden is de diefstal van groenten uit de Barneveldse moestuintjes aan de Nederwoudseweg. Er is sprake van plunderingen en vernielingen. De druiven zijn zuur. Je zou die gasten toch graag bekogelen met rotte tomaten…

Ik ben dol op de kerstdagen (ik heb een leuke familie en schoonfamilie), maar deze keer zie ik er best een beetje tegenop. Mijn broer, die eerder dit jaar overleed, is er namelijk niet meer bij. Dat is een flinke domper op de feestvreugde. En terwijl ik dit opschrijf, schieten er net iets te veel namen van mensen door mijn hoofd die dit jaar een dierbare verloren of zelf ernstig ziek zijn. Eén van hen is Voorthuizenaar Anton Kooijman, die dit jaar zijn vrouw Gon verloor. Zijn indrukwekkende verhaal is te lezen in de Weekendbijlage.

Op de momenten dat ik al mijmerend de toestand in de wereld overpeins en vooral de ellende (dichtbij en ver weg) beschouw, dan heb ik de neiging om de rest van de dag hoofdschuddend in mijn bed door te brengen. Maar ja, zo kun je niet leven. Daar is het aardse bestaan echt te kostbaar voor. Dus heb ik voor mezelf maar een modus gevonden, die ik inzoomen-uitzoomen noem. Enerzijds ga ik op in de waan van de dag, geniet ik met volle teugen van al het moois om me heen en doe ik de dingen die ik doe met passie en plezier (inzoomen). Maar soms is het ook goed om uit te zoomen en je eigen leven en de toestand van de wereld van een afstandje te beschouwen. Dat brengt mij de broodnodige balans.

[Erik Roest]