Afgelopen maandag, op de elfde van de elfde, was het weer groot feest bij mij in de straat. De bel bleef maar gaan. Elke keer weer dromden hele groepen kinderen samen voor mijn deur. Als ik dan open deed, keek ik in de door regen en wind geteisterde gezichtjes (heel vertederend inderdaad) en werd ik getrakteerd op een liedje. Dat klinkt misschien heel aardig, maar heeft u zich wel eens verdiept in de teksten? Laat ik één voorbeeld geven.

SinteMaarten Mikmak, mijn moeder kijkt naar Tic-tac, mijn vader kijkt naar Sesamstraat, dat is wel een snoepje waard.

Daar komt bij dat de meeste kinderen aan mijn deur niet gehinderd werden door enige vorm van zangtalent. En eigenlijk hadden ze ook helemaal geen zin om voor mij te zingen, omdat ze alleen maar hadden aangebeld om mijn snoepdoos leeg te graaien. Op de achtergrond keken de ouders goedkeurend toe hoe de snoepzakken van hun kroost steeds verder begonnen uit te puilen. Net voordat de muzikale lampionnenoptocht begon, had ik nog overwogen om alle lichten uit te doen en in het donker te wachten totdat alle kindertjes naar bed moesten. De voorbereidingen voor deze actie had ik best aan mijn teerbeminde kunnen overlaten. Vorige week, toen ze de heg aan het bijwerken was, knipte ze zomaar het snoer van de buitenverlichting door. ´Die vrouw van jou is geen helder licht´, hoor ik u denken, maar die conclusie laat ik graag bij u. Hoe dan ook, ik vond mijn duistere plannen zo triest, dat ik maar koos voor een andere vorm van ontmoedigingsbeleid. In plaats van rollen snoep had ik mandarijnen aangeschaft. Nou, dat was een doorslaand succes. De teleurstelling was van die arme kindergezichtjes af te lezen. Ze hadden iets lekkers verwacht, maar kregen fruit. Die zie ik vermoedelijk volgend jaar niet meer terug.

Wat sommige inwoners van onze prachtige gemeente dit jaar al niet meer terug zien, is de jaarlijkse kerstattentie van de gemeente Barneveld. Het was altijd een goede gewoonte dat oud-medewerkers van de gemeente in aanloop naar de feestdagen werden getrakteerd op iets lekkers, maar deze geste is dus voorgoed verleden tijd. Reden: de kosten. Ik weet natuurlijk niet over welk bedrag we het hier hebben, maar er bekroop me toch wel een vervelend gevoel toen ik onlangs las dat de kosten voor het VNG-congres (het bestuurdersfeestje dat eerder dit jaar in Barneveld werd gehouden) waren opgelopen van 75.000 naar 87.500 euro. Daar kun je heel wat kerstbroden van kopen. Maar ja, het visitekaartje voor de o zo belangrijke buitenwacht was blijkbaar belangrijker dan een attentie voor (eigen) oud-medewerkers. Dat maakt het afschaffen van deze traditie een besluit met een bijsmaak.

[Erik Roest]